دوستان خوبم برای آرامش روحی من دعا کنید روز های سرد سختی را میگذرانم همین...

نه بلدم در ابهام حرف بزنم نه حس و حال تو ضیح دادن را دارم (همین قدر بگم مشکل از رفتار همسر با خانواده منه )آن هم با نوشتن پست از طریق گوشی

دو باره دلو(بهمن) رسیده وباز من حتا مرز های افسردگی را فتح کردم.

پی نوشت 1 تنها دلخوشی هم اینه که درکرسی گرم بخزم و از طریق گوشی پست های تازه شما را بخوانم و خاموش دربرم

پی نوشت 2 مخصوصا کشف وب های جدید و غرق شدن در روز هايشان مثلا وبلاگ (به باغ همسفران)و خواندن عاشقانه های فنچ بانو و افکار مثبتش حتا شرمنده براش یک کامنتم هم ننوشتم تا هنوز

پی نوشت 3 برای آنها هم که کامنتم نوشتم کامنتم برگشت خورد و بی حوصله تر شدم از آنجمله برای غزل باران عزیزم که این اتفاقی را که براش افتاده رابه فال نیک میگیرم..

همه را میخوانم گولو،صحرا،آیدا،وبلاگ های هواخوري ،عطر برنج،همسر بهشتی که تازه کشف کردم،روزهای بهم ریخته،حتا رونا ک که ننوشته مریناز،جوگیریات،وووووچقدرنام گرفتن سخته حالا باید به اندازه یک پست اسم ببرم خلاصه به اضافه اینها خیلی خیلی های دیگر را هم میخوانم واین طوری لحظه های کند را سپری میکنم از کار هم تا هنوز خبری نیست 



تاريخ : یکشنبه پنجم بهمن 1393 | 10:51 | نویسنده : زن متاهل |
یک سال گذشت سالی پر از حس های متفاوت سالی که من دوباره طعم شیرین مادر شدن را چشیدم ...خدا را سپاس گذارم که  مشکل پسرکم رفع شد.هنوز خونه نشینم وخبر دیگر اینکه برای اولین بار خاله شدم با گوشی درست بلد نیستم پست بگذارم پست های طولانی باشه برای بعدا شاد باشید



تاريخ : پنجشنبه دوم بهمن 1393 | 8:34 | نویسنده : زن متاهل |
خییلی وقته ننوشتم

نمیدانم چرا ازآن حس های داشتم که گاهی آدم دوست داره بشنوه تا حرف بزنه

اتفاقات زیادی هم افتاد که اگر ذهنم یاری کرد یک اشاره ی میکنم

از همه مهم تر اینکه تا آخر سیپتمبر میام سرکار ودیگه فعلا بیکار....درست خوندید بله تا سه روز دگه بیکار وخونه نشین میشوم به همین سادگی ...

مفصلش اینکه در پروژه که من کار میکنم سه خانم ویک آقا با هم کار میکردیم وپروژه سه ساله بود که دوسالش گذشته آقا پسر همکار ما به یک بهانه رفت به قول شما اون ور آب و دیگه برنگشت 

ماندیم ما سه نفر که خوب یک هوی از مقامات بالایی یعنی دفتر مرکزی راپور رسید که بعد از ختم سال دوم برای سال سوم به این همه کارمند نیاز نیست ویک آقا ویک خانم که خانم از بین ما سه نفر هر کدام لیاقتش بیشتر باشه انتخاب میشود.

واین پروسه کی براه می افتد؟ تقریبا دوماه دیگه یعنی ماه فبروری تازه استخدام میکنند .الان باید همه ما برویم خونه وبی حقوق منتظر باشیم .اینه که من زیاد به این سال سوم دل خوش نکردم به دو دلیل اولا که دنبال کارم وشاید تا آن زمان برایم کاری پیدا شد دو ماٌ اگر هم انتخاب شوم باید با یک همکار آقا وراننده بروم ساحه (شهرستانها) تنها واین با وضعیت نا امن کشورم برای یک خانم مناسب نیست وآقای همسر هم رضایت نمیده

الان آن دو تا همکار دیگه من هر دوتا رفتند ایران  یکی برای تداوی و یکی هم همینطوری برای تفریح در واقع از مرخصی های پایان سال دارند استفاده میکنند .این شد که من الان تک و تنها داخل اطاقم و تک نفره همه مشغله های کاری پایان سال افتاده گردن منه مسکین...

تا حالا هم چندین پست را اپلای کردم ولی دریغ از یک مس کالی ...کار پیدا کردن هم همچین آسان نیست با اینکه این کار الانم حقوق چندان بالای نداشت ولی کارم را دوست داشتم اصلا بهتره بگم محل کارم را دوست داشتم وحس راحتی داشتم ببینیم بعد ازین چی میشه شاید دوباره برگشتم همین دفتر شاید هم...

از الان تصمیم گرفتم از خانه نشینی استفاده کنم اولین گذینه هم رفتن به باشگاه است تا بلکم این چربی های اطراف شکم که بعد از زایمان پسرک چسپیده ورهایم نمیکنه را کم کنم  راستی تصمیم دارم خاله (پرستار) پسرک را هم جواب ندهم با اینکه باید حقوقش را از کیسه(جیب) مان بدهم آنهم در حالت بیکاری ولی حاضر نیستم ردش کنم بره چون باز پیدا کردن خاله آنهم با وجود اینکه پسرک سخت به پرستارش عادت کرده کار سختیه منتظر میمانم خدا مهربانه کاری برام پیدا خواهد شد

دیگه اینکه دخترکم هم از کلاس اول فارغ شد و آنهم با مدرک شاگرد اول فدایش بشوم کاش عکسش را هم میگذاشتم . میدانید که اینجا مدارس اول بهار شروع آخر پاییز ختم میشه وسه ماه زمستان تعطیلات است برای تعطیلات هم دخترک را کلاس قرآن ثبت نام کردیم وخیلی از کلاسش راضیست.

شب یلدا هم همه (خانواده همسر) جمع شدیم خونه خواهر شوهر کوچیکه دور کرسی البته تخمه وآجیل این چیز ها را خودمان بردیم وتقریبا خوش گذشت 

یک شب هم خانه مادر شوهر خواهر شوهر وسطی(مجرده) تولد برادر شوهر کوچیکه را گرفته بود البته بعد از شام ما هم چون روزش عروسی رفته بودیم شام نخورده رفتیم وهمه دور هم کلی رقصیدیم و چای میوه کیک خوردیم وبلاخره ساعت 2 شب برگشتیم خونه

خانواده همسر مهمانی دوره داشتند که آخرین نفر ماییم وباید مهمانی بدهم میخواستم همان شب یلدا برگذار کنم ولی برق نداشتیم نشد کمی برایم سخته هم خونه کوچیک هم بچه کوچیک ،هوای سرد باید کرسی را جمع کنم وگرنه جا نمیشیم  با این همه بچه های شلوغ جاری واز همه مهم تر اینکه جاری کوچیکه که هنوز نامزده هم میاد وباید سر سری نگیرم دفعه اوله .دیگه اینکه چی بپزم که تکراری نباشه وهزار جور دغدغه دیگه.

خبر دیگه هم اینکه چند روز دیگه بیشتر به زایمان خواهرم نمانده ولی با این حال تا هنوز میاد سرکارش(ریس دفتر ماست) راستی جشن سیسمونی هم براش گرفتیم وخوش گذشت .

پسرک هم خوبه فداش بشم یک کم تپل شده و خوابش هم نسبت به قبل خیلی بهتر شده از صبح تا شب در حال آواز خواندنه مدام بچم صدا کشی میکنه

طبقه بالای خانه را هم یک نیم طبق دیگه را ساختیم البته فقط اسکلیتش را داخلش مانده تا دوباره خدا پولی برابر کند وباز دوباره ادامه بدهیم فعلا که (کفگیر به ته دیگ خورده)یعنی بی پول شدیم شما هم ازین ضرب المثل ها استفاده میکنید؟

هیچی دیگه زندگی میگذره برام دعا کنید یک کار پرپول گیر بیارم خوشحالم که یک مدت بیشتر پیش بچه هایم ولی غمگین که دیگه بیشتر روز را برای خودم نیستم که بشینم پشت میزم وهمش کله ام داخل لب تاپ باشه هی داخل وبلاگ های شما چرخ بزنم هی با گوشکی آهنگ گوش کنم واز چای وقهوه آماده ونهار آماده دفتر لذت ببرم واز خونه وبچه ها هم خیالم راحت باشه خونه که باشم مدام باید هی بشورم بسابم وهر روز حرص بخورم که نهار چی بپزم شام چی درست کنم .برای خودم کلی کتاب دانلود کردم(کی بود گفت من مخالف دانلودم بابا اگر من بخواهم این کتابها را پیدا کنم که در کشورم خیلی کمیابه عمرم تمام شده رفته )و کلی فیلم دارم که باید بشینم کرسی گرم ونگاه کنم البته اگر بچه ها بگذارند .

ودیگه اینکه همه شما بسیار تنبل شدید وکم مینویسید دیدید تنبلی ساری  بود بمن هم سرایت کرد یالا بنویسید انگار همه رفتند توی خواب زمستانی .



تاريخ : یکشنبه هفتم دی 1393 | 8:31 | نویسنده : زن متاهل |
این روز ها خیلی سرم شلوغه در دفتر کار چون به پایان سال 2014 میرسیم وبرای ما پایان یک سال کاری محسوب میشه این یک هفته که از مرخصی برگشتم جانم کنده شد از کار

نمیدانم فرصت خواهد شد در مورد عمل پسرک بنویسم یا نه

شروع میکنم تا هرجا که رسید بقیه اش را بعدا مینویسم از صبح تا الان مصروف آپلود عکساشم

بلاخره چند تاآپلود شد خدا کنه برایتان باز شود

عمل دوم ودر واقع آخرین عمل پسرک هم به خیر تمام شد این عملیاتش خیلی خیلی سخت تر از قبلی بود و نصفه عمرمان کرد همان روز شنبه همان روزی که خواننده محبوب پاشایی از دنیا رفت ما در بیمارستان بودیم  ساعت  ده صبح سرم  وصل کردند  سر وصل کردن انتراکت پسرم خیلی ترسید دانه های اشک از چونه ظریف پسرک مثل دانه مروارید میریخت ومن دلم کباب شد دوبار انتراکت را وصل کردند ورگش ضعیف بود پسرک از گریه وترس عرق کرده بود ومرا محکم به دستهایش میگرفت مرگ  خودم را دیدم در آن حالت  ساعت 3 بعد از ظهر بردنش اطاق عمل اینکه چی کشیدم پشت در اطاق عمل ،چند بار خدا گفتم چقدر اشک ریختم پشت کلکین(پنجره) طبقه پنجم بیمارستان خصوصی که رو به خیابان باز بود چقدر دلنگران آه کشیدم در حالیکه همسر به بهانه ی بیرون شد ونمیدانست که من از آن بالا میبینمش که داره داخل موتر(ماشین) اشک هایش را با دستمال کاغذی پاک میکنه 

چند بار خدا را قسم دادم که پسرم را دوباره بمن  صحیح وسالم  باز گرداند چون بیهوشی کامل میشد این بیهوشی درینجا خیلی خطرناک است با این دکتران که نمیشود خیلی روی شان حساب کرد، چقدر شرمنده اعتراف کردم که من بنده گنه کارم میدانم قبول دارم تو به گناه من نگیر خدایا پسرم پسرم پسرم  شیرین زبانم را که تازه داره ماما میگه ازمن نگیری وصف حال  آن لجظه هایم با واژه ناممکنه

بلاخره ساعت 5 عصر از اطاق ریکاوری خارجش کردند ولی با چند تا دستگاه یکی ضربان قلبش را نشان میداد یکی تنفسش را یکی اکسیجن بود که بهش وصل بود در حالیکه از دهنش خون جاری بود

پسرم را آور ده بودند ومن مات خشک زده  نگاهش میکردم هنگ کرده بودم تا چند ساعت به همین منوال سپری شد ومن  کنارش اشک میریختم دستهای کوچکش را میبوسیدم و قربان صدقه اش میرفتم یک بسته دستمال کاغذی را که خون دهنش را پاک میکردم تمام کردم

صورتش ورم کرده بود گوشه های دهنش پاره شده بود حتا چشم هایش برآمده به نظر می آمد چون مجرا بینی وجوف دهانش را بخیه زده بودند تنفسش مشکل داشت و خر خر میکرد  ناله میکرد

اطاق خصوصی بود شبش من وهمسر  پرستارش کنارش بودم مادرم گازی شده بود از هوای گاز سر درد حالت تهوع داشت و در خانه سرم بهش وصل بود  وآمده نتوانست فامیل همسر عصرش همه آمدند وتمام مدت که آنجا بودند در مورد عروسی که همان شب  قرار بود بروند بحث کردند مادر شوهر میخواست کنارم بماند خواهر شوهر ها بزور بردنش و همه با هم رفتند عروسی یکی از فامیل های دور این جاری جدیده که هنوز نامزده

چند بار دلم میخواست برگردم وهر چی  لایق شان است بارشان کنم ولی خود داری کردم حوصله آنها را ندارم بلا به ردشان  شب خیلی سختی بود تا صبح با دیکلو فنک وشیاف استامیفن  آرامش کردیم  فردایش بهتر بود وکم کم بهتر شد خواهرم در حالیکه حامله  هستش همش از ما خبر میگرفت همچنان شوهرش وبرادرهایم برایمان غذا می آوردند فردایش بعد از ظهر دکتر گفت میتوانید بروید خانه ولی باید تا یک شبانه روز دیگه فقط سرم مصرف کند وهیچ خوراکی حتا آب بهش ندهید

آمدیم خانه مادر م آمدندوهمسر هم رفت مادرش را آورد تا نمیه های شب بیدار بودم پسرک بی قرار بود وما یکی بچه به بغل یکی سرم را گرفته داشت راهش میبردیم نزدیک های صبح از فرط خستگی وبی خوابی خوابم برد  باز هم یک شب سختتر سپری شد فردایش که بیدار شدم دیدم پسرم خیلی ضعیف لاغر وتکیده شده رنگش زدر بود لب هایش خشک وچشمانش بی رمق حال ونای گریه کردن را هم نداشت  سه روز دو شب بود پسرک ناله میکرد هم از درد هم از گشنگی به دکترش زنگ زدم

تا اینکه بعد اتمام سیرم به اجازه دکتر برایش یخنی (آبگوش مرغ ویا گوسفند) پختیم و بعد  از خاصه(یک نوع پارچه) صاف کردیم  وبا قاشق کم کم بهش  دادیم تا یک هفته خوراکش یخنی وآب میوه که خودم میگرفتم بود آب سیب وهویج ولیمو شیرین که باید صاف میشد وکاملا رقیق بود بعد از آن شب تنها بودم روزها فقط پرستارش هم میامد وشب ها تنها من همسر ، مدام در حال درست کردن یخنی بودم ویا آب میوه میگرفتم در حالیکه پسرک هم در بغلم بود بی قرار بود درد داشت  خیلی خیلی سخت گذشت

بعد از ده روز که دوباره دکترش چک کرد اجازه داد که سوپ  یا سریلاک و غذاهای خیلی رقیق را کم کم بهش بدم بعد از 15 روز اجازه داد شیر هم بهش بدهم ولی با قاشق ، خیلی زحمت کشیدم  هر دوی ما خیلی سختی کشیدیم هم من وهم پسرک ولی هزار بار خدا را شکر که عملش موفقانه بود  و به قول داکترش که میگفت از صد فی صد عمل کام 36 % سوارخ میماند وباید دوباره عمل شود این موضوع مرا سخت نگران کرده بود ولی خدا را شکر عملش خوب بوده

خدا را شکر الان پسرکم خوب خوب شده ولی هنوز تحت مراقبت است مدام باید مواظب باشیم دستش را ویا اساب بازی هایش را به دهنش نکند تا هنوز شیشه شیر بهش نمیدم شیر را هم با قاشق بهش میدم یاد آن عده از دوستانی که از قبل با من همراه بودند است که روزی که از تولد پسرم خبر دادم چقدر ناراحت وغمگین وافسرده وناکام وشکست خورده بودم همه سختی ها را با توکل برخدای مهربان تحمل کردم والان سربلند ازین امتحان بیرون شدم

تنها مشکل پسرک اینه که ممکن دندان هایش کج وج بیرون شود که دکتر گفت آنهم با سیم کشی درست میشود  و این که من فکر میکنم شاید حرف زدن بچه ام عادی نباشد مثلا به بند بینی اش حرف بزند ویا بعضی از اصوات را درست تلفظ کرده نتواند با آنهم چیزیست که خواست خدا بوده نسبت به خیلی  از مشکلات دیگه که میبینم اینها مشکلی نیست خدا را شکر چهار ستون بدنش سالمه فکرش سالمه  خدارا شکر که دارمش بهش افتخار میکنم آنقدر این کوچلوی شیرین من قوی بود که من پیشش شرمنده شدم با آن همه حجم درد آنقدر بی تابی نداشت صبور بود پسرکم مادر فدایش شود 

اینقدر خوردنی شده که همه عاشقش اند مخصوصا پدرش وخواهرش خدایا ممنونم ازت که اگر دردی دادی دوایش را هم برای ما فراهم کردی زمینه تداویش را آنهم در کشور خودم وهزینه را هم دادی که پیش کسی دست دراز نکنم خدای مهربان هیچ بچه را مریض ومعیوب نکن مادر ها دل های کوچکی دارند

 



تاريخ : چهارشنبه دوازدهم آذر 1393 | 8:53 | نویسنده : زن متاهل |
دوستان عزیز یک رهنمایی میخواستم

از صبح تا الان دارم با هزار تلاش عکس های پسرک را آپلود میکنم ولی بلاگفا سیوش نکرد میگه به دلیل اسکراب ویا لینک غیر مجاز ثبت نمیشود

مشکل از چیست از سایت استr یا از جای دیگه

ودیگه اینکه چقدر مشکل کوچک کردن عکس بعد از آپلود راه آسانتری که خودش عکس را کوچک کند وجود ندارد؟

کامنت های قشنگ تان را خواندم فرصت نکردم جواب بدهم

میشه رهنمایی ام کنید دلم میخواهد الان که پسرک حالش خوب شده شیرینی عکس هایش را با دوستانم شیریک کنم



تاريخ : چهارشنبه دوازدهم آذر 1393 | 8:38 | نویسنده : زن متاهل |
سلام عزیزانم

خیلی وقته به انترنت دسترسی نداشتم

الان هم آمدم سریع یک خبر بدم چون برق نداریم بعدا مفصل مینویسم

خدارا هزار هزار بار شکر عملیات دوم پسرک یعنی عمل شکاف کامش هم به خوبی و موفقیت آمیز انجام شد

اینکه چطور وچقدر برام سخت بود بعدا مشرح مینویسم

15 روز مرخصی بودم وقبلش هم 15 روز در یک ورکشاب این شد که نتوانستم خبری بدهم حتا نشد از شما  برای پسرکم طلب دعا کنم

بهر حال الان حالش خوبه ومن امروز آمدم سرکار وسپردمش به پرستارش

دوست دارم در اولین فرصت یک پست پر پیمان همراه با عکس بگذارم

خیلی دلم برای همه تان تنگ شده بود خیلی وقته نخواندم وب هایتان را برم ببینم چیکار ها کردید



تاريخ : شنبه هشتم آذر 1393 | 9:34 | نویسنده : زن متاهل |
1/  زندگی باز افتاده روی دور تند ومن فرصت سرخاراندن را ندارم.

2/ از بعد از عید تا الان به یک عروسی وچند تا مهمانی رفتم عروسی پسر عمه همسر ومهمانی ها هم دوتا از خواهر شوهر ها یکی هم به صرف کله پاچه خانه مادرجان .

3/ آخر سال میلادی نزدیک است و ما (من ودوتا همکار دیگرم) داریم با عجله کار های پروژه را پیش میبریم منتها به سبک پت ومت

4/ کوردیناتور ویا مسئول پروژه ما که یک آقا پسر موطلایی بود به بهانه یک ورکشاب رفت E و مطمئنن برنمیگرده

5/  به درک که برنمیگرده مشکل اینجاست که باید تمام کارهایش را ما (من ودو همکار دیگرم به پیش ببریم

  6 /  تا دوهفته دیگر سفر کاری در پیش داریم به مرکز کشور برای راپور دهی از پروژه و پایان یک سال  کاری دیگر

7 / این سفر هرچند کاریست ولی مطمئنم خوش میگذره چون با همراه ( من وهمسر وآقا فینگیل میریم) حتا اگر همش چهار روز باشه  مخصوصا برای ما که درین کشور بیچاره به شدت کمبود سفر داریم

 8/  شانس ما هوای کا.بل  به شدت سرد شده واین برای من که بچه 10 ماهه دارم خیلی بده

9 /   ته دلم خالیست  میترسم چطوری برای دخترک بگویم که ما میرویم سفر وترا نمیبریم میترسم نسبت به پسرک حسادت کنه هرچند خیلی منطقی تر ازین حرفاست دخترک ملوسم.

 

10 / شب بیداری های من پسرک همچنان به قوت خودش باقیست

دارم رسما از بیدار خوابی پیر میشوم آنقدر شیطان وپرتحرک شده که به دست نمی ایستد الان پنج تا دندان  خرگوشی دارد چهارتا از پایین و از لثه بالایی فقط جای دو دندان جلویی یک دندان درآورده انهم کج به خاطر مشکل اش گاهی به تشویش میشوم

  11/  بعد از مدتی که کمتر به ماموریت کاری میرفتیم و رفتن به ساحه های دور ممنوع شده بود   بخاطر انت.خابا.ت  از فردا سفر های یک روزه ما شروع میشود انهم به شهرستانی که همین دیروز یک سرباز را درخیابان اصلی اش  تیر باران کردند وانگار چاره جز رفتن نداریم ،  خوب لازم نیست بگویم میترسم

12/  قراره بلاخره استارت کار ساخت طبقه بالایی خانه را بزنیم که دقیقا مصادف شده با این سفر و هوای بارانی پاییزی البته مطمئنم به خاطر نبود بوجه  نمیتوانیم تمامش کنیم کمی هم پیش برود خوب میشود ببینیم چی میشه

13 / رفته بودم بازار برای خرید ودزد نامرد از داخل کیفم کیف  پولم را همراه مبایلم همه وهمه را به سرقت برد

نامرد بیشتر از 150 دالر ضربه مالی بمن زد  به اضافه اینکه دیگه از هیچ کس شماره ء ندارم واین خیلی بده

14 / فردای آنروز باز هم ننگ نکردم ودوباره رفتم بازار برای لیاف کرسی پوش (محلفه)جدید خریدم برای خودم ودخترک کفش ویک بارانی خیلی شیک ، یک شلوار سیاه برای خودم، یک جمپر(کافشن) ورزشی برای همسر دوتا جاکت(پولیور)برای همسر کلی لباس های نازنازی زمستانی برای پسرک  چند تا لب سیرین(ماتیک) برای خودم  و چیز های دیگر ی نیز خریدم تا بلکه قضیه گم شدن کیف ومبایل یادم بره ولی مگر ممکنه؟(فدای سر خودم بچه هام

14/   از یک هفته قبل از عید تا الان یک شایعه در خانواده مادریم بخش شده  وتا الان ادامه داره یک دردی که درین مدت پدر بزرگم صد سال پیرتر شده ومادرم را هر بار میبینم اشک میریزد  تا حدی که همین الان که دارم مینویسم قلبم در سینه ام فشرده میشود حتا زمانی که یادم میرود در اوج خنده حس میکنم غمی عمیق در گوشه قلبم کز کرده (باید دریک پست بلند بالا مفصل درباره اش بنویسم)

15/  همین ها دیگه به اضافه اینکه هوا اینجا خنک ودلپذیر شده وکم کم برگ ها دارندرنگی رنگی میشوند ومن هر روز عصر که میرسم به خانه یک پیاله بزرگ قهوه را داغ داغ مینوشم در حالیکه بگ گروند این آرامش صدای ماممممممما مممممممممم ما های پسرک و رقص وعشوه های دخترک است

16 / بسه دیگه چقدر نوشتم 

خدایا هزار هزار بار شکر گذار همه نعمت های هستم که ارزانی ام نمودی.

 

 

 

 

 



تاريخ : دوشنبه بیست و هشتم مهر 1393 | 14:52 | نویسنده : زن متاهل |
این روزها در شلوغی بیش از حد بسر میبریم

بلاخره ما هم ری.س جمهور دار شدیم....هورا......

دیگه این انتخا.بات ما هم پایانش آرزوی محالی شده بود ..والا

نمیخواهم بد بین باشم امید وارم روز های بهتری پیش روی مردم غم کشیده ما قرار داشته باشد امروز قراره چوکی ریا.ست جمهوری  را کر.زی به این یکی تسلیم کنه دیشب کر.زی آخرین سخنرانی اش را کرد شاید کسانیکه  پی گیر بودند از خبر ها دیده باشند یک بغض سنگینی گلویش را میفشرد من فکر کنم تنها سخنرانی بود که این همه با دقت نگاه کردم هی این مرد حرف میزد و حال من یکطوری شده بود تا حالا اینطوری ندیده بودمش با همه کم کاستی ها با همه اتفاقات جور واجور درآن بلبشویی جنگ ورهایی از دست  طالب.ان

دوران ح.کومتش را نباید نادیده گرفت با همه کاستی ها قدم های بزرگی را به سمت بهبودی برای کشور برداشت من میستایمش و زحماتش را نادیده نمیگیرم امیدوارم  با روی کار آمدن این  جدیده روز های بهتری منتظر ما باشد.

 

از یک طرف شلوغی و بیر بار روز های عید ازیک طرف تب وتاب انتخابات مخصوصا دو روز یکه نشست امن.یتی که از 25 کشور جهان نماینده آمده بود واین نشست در شهر من بود ترافیک بدی را بوجود آورده بود که خدا را شکر بدون کدام انفجار ویا حادثه بدی به پایان رسید

بدو بدو برای عید هم همچنان ادامه داره برای خودم بلاخره بعد از کلی گشتن یک پارچه کشی خریدم پارچه اش زخیمه ودادم خیاط برام بدوزه با ساپورت سیاه خوب میشه

برای همسر هم با اصرار چون اصلا خودش علاقه برای پوشیدن لباس نو در عید نداره یک پارچه خردیم که بده خیاط براش لباس محلی اینجا را بدوزه برای پسرک دو دست لباس دارم اگر جنس خوبی پیدا کنم یک دست دیگه هم میخرم ولی تا هنوز برای دخترک چیز خاصی ندیدم که بخرم از طرفی هنوز تکلیف هوا اینجا معلوم نیست یک روز به شدت سرد میشه که نیاز به لباس گرم ویا حد اقل پوشیده پیدا میشه یک روز هم گرم نمیدانم اگر لباس گرم بگیرم باز روز های عید هوا گرم نشه که نشه پوشید اگر تابستانی بگیرم تا چشم بزنم سرد میشه ونمیشه پوشید تا تابستان دیگه هم بچه بزرگ میشوند ..اینطوری ...

تا هنوز برای عید آجیل  و میوه نخریدیم... دیگه اینکه وضعیت جیب ها هم خیلی خوب نیست باید گوسفند قربانی هم بخریم  از طرفی همکار همسر که در دکان شریکش هست میخواهد برود برای کار به دبی وهمسر باید سهمش را بخرد  و حد اقل تا عید یک مقدار پول برایش بدهد و.

من دو ماه معاش(حقوق) خودم را پس انداز کرده که اگر خدا بخواهد کار منزل بالایی خانه را شروع کنیم ولی با این وضعیت بعید میدانم دیگه عجله ندارم سر مریضی پسرک فهمیدم که بی دردی و سلامتی از همه چیز بهتره حتا اگر در یک خانه کچولو با یک دهلیز دوازده متری ویک اطاق خواب زندگی کنی .

تا پنجشنبه میایم سر کار اگر بشه که پنجشنبه را هم رخصتی بگیرم بعدش تا یک هفته مرخصی داریم ....

با اینکه زن کاگر اکثر کار ها وتمییز کاری ها را انجام داده بازهم باید یک دستی به سر وروی کابینت ها ویخچال بکشم وکمی هم لباس ها را مرتب کنم دیگه تابستان تمام شد ولباس های زمستان وپاییز را از زیر تخت خواب بیرون بکشم.

پسرک هم وارد نه ماهگی اش شده وباید به همین زودی ها برم واکسین نه ماهگی اش را بزنم خدا شکر از مریضی اش خوب شده هنوز وزنی را که از دست داده نگرفته خیلی شیطون وبه قول ما شوخ شده، قشنگ چهار دست وپا راه میره یعنی با دوتا دستش وسر زانو هاش گاهی هم باسن اش را بالا میگیره وبا سر پاهایش حرکت میکنه  کم کم صدا های با مفهومی را تلفظ میکند مثل ماااااا مااااااااااااااا یا گاهی باااااااا

ولی بیشتر از همه عمهههههههههه عمههههههه میگه چند بار دیگه طاقتم طاق شد جلو همسر گفتم حالا اگر عمه های مهربانی میداشتی یک چیزی ...هاهاهاها

ولی من این کلمه را اینطوری ترجمه کردم اما اماااااا یعنی مامان

خیلی بازیگوش شده بهترین بازی برایش کلاغ کلاغ است( به پشت میخوابم و میگذارمش روی پاهایم میبرمش بالا وپایین به اصطلاح ما برایش یک جمله بی مفهمومی میخوانیم(هکی هکی جنبازه... خری داریم میتازه) یک همچین چیزی ویا میگم کلاغ کلاغ کلاغ ...غش غش میخنده وخوشحال میشه) عاشق مو کش کردنه شب ها در دهلیز(هال) روبروی کولر کمپل(پتو) میاندازم ومیخوابیم دخترک کمی دورتر براش رخت خواب میاندازم میخوابه شب وقتی من از خسته گی چشم هایم را باز کرده نمیتوانم آقا پسر بنچه بنچه موهایم را از ریشه میکشد وتا من جیغ میکشم او غش از خنده...... دیگه موی برای من خواهرکش نگذاشته هرچند هم اخم میکنم ومنعش میکنم ولی ایشان این کار رابازی میداند ودوست دارد. فدایش بشوم

مشکلی که باهاش داریم بی خوابی وکم خوابی اش است شب ها خیلی ددیر میخوابه دیگه دیشب تا ساعت 2 بیدار بود کلافه شده بودم چیزی نمانده بود شروع کنم به گریه کردن که همسر از جایش پرید وبچه را از من گرفت وشیفت عوض شد .چندی پیش بردمش پیش داکترش براش یک شربت نوشت فکر کنم خواب آوره ولی من نمیدم براش حتا اگر مجبور شوم هرچند که همسر میگه بده دوست ندارم بزور این چیز ها بخوابانمش...

خاله پرستار هم از بیخوابی اش شکایت داره ومتوجه هستم که وقتی خوب نمیخوابه وزنش کم میشه وبی قراره راه حلی ندارید ....؟

هیچی دیگه همین ها شما ها چیکار میکنید ؟چطور میگذرانید؟ خوب ؟خوشید ؟پاییز دل انگیز هم که فرا رسیده هوا هم که عالی پرنده ها هم که مست چهچه زنی، همین الا که دارم مینویسم کنار پنجره ام یک چغک(گنچشک) آواز میخوانه ... شاد وپر انرژی عزیزمممم

پ:بچه ها یکی دیگر از هموطن های خوبم یک خانم مهربانی از شهر دیگر ک.ابل برای خودش وبلاگ ساخته هنوز خیلی تازه کاره وبلاگش خواننده نداره آدرسش را میگذارم دوست داشتید بهش سر بزنید خوشحال خواهد   http://ghazalbaraan.blogfa.com/

 

پ:ن 2 قالبم را عوض کردم دیگه خیلی وقته خسته کن شده بود یک کمی هم باید به لینک هام برسم بعضی ها را که دیگه نمینویسند حذف کنم  تعدادیاز دوستان لینک وب خود را تغییر دادند و تعداد زیادی از دوستان را که هر روزه میخوانم را لینک کنم  اصلا هم از اول اصراری به لینک شدن نداشتم هرکس را که دوست دارم لینک میکنم بدون چشم داشتی .

پ:ن 3 خیلی از لینک های دوستداشتنی ام مانده که باید به این لیست اضافه کنم ولی یواش یواش...

  اگر لینکی از دوستانم مانده میشه لطف کنید برایم بگویید تا لینکش کنم ممنون  ... ودیگه اینکه این لینک ها را بدون در نظر گرفتن هیچ امتیازی همین طوری بی سلیقه پشت هم  ردیف کردم کاش من هم مثل بعضی  ها وقت وانرژیش را داشتم حد اقل نظر به سایز کلمات پشت هم میچیدم راه آسانتری   برای این کار وجود نداره؟؟؟



تاريخ : دوشنبه هفتم مهر 1393 | 9:6 | نویسنده : زن متاهل |
یک عالمه وجز به جز نوشتم ولی برق رفت لب تاپ من هم برق ذخیره نمیکنه همش پرید

دیگه حوصله مرور کردن جز به جز آن همه سختی را ندارم

در اول : خدایا هزار هزار بار شکرت

ای دانای برتر ای که در همهء کارهایت حکمتی نهفته است که دور از عقل ناقص من بنده حقیرت میباشدمن شاکرم در همه حال واحوال ولی ای مهربانترین کس از همه برایم! تو خودت خوب میدانی من طاقت بعضی از سختی ها را  طاقت امتحانی که پای فرزند در او باشد را ندارم پس ای خدای خوبم مرا با بچه هایم امتحان نکن که ناکام میشوم خودت خوب میدانی من ناتوان تر ازین ها هستم که تظاهر میکنم  .

 

یکشنبه عصر پسرک حالش بد شد و این حال بد (اسهال و استفراغ ) روز گار مرا به سمت نابودی کشید

چهار شب در بیمارستان انتراکت،سرم، آمپول های ساعت به ساعت ، آزمایش خون ، جواب اینکه خونش میکروبی شده، خون جاری از دست های سفید نرم کوچلو پسرکم در اثر آمپول های رگ ، اسهال شدید...شدید...شدید...

گل به صورت تان آنقدر شدید که پوشک وشلوار  وهیچ چیز جلو دارش نبود و هربار این هربار به کمتر از  ده دقیقه نمیرسید تمام لباس توشک همه تخت بیمارستان را کثیف میکرد .وبعد از هربار پسرک مثل پارچه کهنه لای لای میشد چشم هایش از رمق میرفت وبا حلقه های چشم کبود در بغلم از هوش میرفت

سه روز ازین وضعیت گذشته بود ولی هیچ بهبودی در بچه ام دیده نمیشد   با .وجود تزریق پنج تا سرم وآمپول های بی شمار بهترین داکترهای شهر را برایش آورده بودیم مستاصل مانده بودم حال خودم به شدت خراب بودم احساس میکردم که در رگ هایم خونی وجود ندارد اصلا بدنم کرخت مانده بود وتوان حرکت نداشتم به همه این ها پنج شب تا خود صبح بیدار خوابی را اضافه کنید همراه با استرس بیش از حد... داشتم میمردم

خلاصه بطور معجزه آسای بعد از پنج روز بچه ام حالش بهتر شد وکم کم رو به بهبودی رفت

وقتی پسرک حال جسمی اش  بهتر شد .حال روحی اش خیلی خراب بود ومشخص معلوم بود دلتنگ پدرش وخواهرشه این بود که بدون اجازه دکتر از بیمارستان اوردمش به خانه و همانطور که حدث زده بودم محیط خانه خیلی روحیه اش  بهتر کرد و پسرک دوباره لبخند زد.

اشک از چشم هایم جاری شده بود به آرزویم رسیده بودم اینکه یک بار دیگر پسرکم لبخند بزند وزندگی برگردد به روز های گذشته.

الان پسرک خیلی خوب شده یعنی نزدیک به بهبودی کامل امروز آمدم سر کار وگذاشتمش پیش پرستارش


 

خوب شد تا محک حادثه آمد به میان ****تاسیه روی شود آنکه در او غش باشد

 روز های سخت محک خوبیست برای شناخت اطرافیان

خانواده همسر  (جاری و خواهر شوهرها )امانطور که میدانستم به شدت پست بودند (ببخشید واژه  مناسب تر ازین برای واضع ساختن رفتارشان نیافتم)

یک شب کنارم نماندند وهر بار با عشوه آمدند و با زخم زبان (اینکه مواظبش نبودی وهزار حرف وحدیث دیگر)داغونترم کردند من هم واگذار کردم به خدای که به همه میتواند درد وغم بدهد

این وسط خانواده ام مثل همیشه کنار  من وهمسرم بودند و از دخترک نگهداری میکردند برای ما در بیمارستان غذا می آوردند ویک شب هم مادرم در بیمارستان ماند خودم نمگذاشتم بقیه شب ها بماند چون حالش اصلا خوب نیست

از همه مهم تر زن پرستار که برای پسرک گرفته بودم خیلی بدردم خورد وتمام این مدت پا به پای من در بیمارستان بود وشب تاصبح کنار بالین پسرک (من الان شرمنده ام که گفتم از خانه ام خوراکی برداشته فدای سرش حتا اگر برداشته می ارزید به این همه لطف مهربانی که وظیفه اش نبود)

پ:ن نمیدانم مشکل از کجا بود با اینکه بی اندازه مواظب پسرم بودم ولی باز مریض شد البته در بیمارستان متوجه شدم که همه بچه ها بدون استثناء به مشکل پسرکم دچار بودند وانگار ویروسی چیزی آمده دو شب قبلش رفته بودم خانه جاری دخترش مریضی پسرک را داشت نه به این شدت من مطمنم پسرم از او گرفته بود  . با اینکه سه روز قبلش پسرک پیش خودم بود پنچ شنبه که خانه بودم وجمعه همچنان شنبه هم مرخصی گرفته بودم  حتا پیش پرستار هم نبود که بگویم شاید او سهل انگاری کرده انگار قسمت بود.

پ:ن2  وسط این روز های سخت وپر از استرس 26 سنبله(شهریور) تولد دخترکم بود و 28 شهریور هم سالگرد ازدواج ما که خوب فرصت نشد کاری بکنیم وهمه پلانها بدون اجراء ماند دیروز جمعه همراه با خانواده وخواهرم عجول رفتیم بیرون کلی خوش گذراندیم ودر آخر هم همسر گفت به همه بگو برویم رستوان مهمان ما رفتیم رستوران و با خانواده خودم وعزیزانم (مادرم خواهر هایم برادر هایم شوهر خواهرم وئ همسر بچه هایم) کلی خوش گذراندیم در یک فضای سبز وهوای خنک پاییزی در حالیکه طنین خنده های پسرک که با پدرش بازی میکرد روحنواز لحظه هایمان بود اگر چه کلی هزینه شد برای مان به نسبت مهمانی گرفتن در خانه ،ولی می ارزید  کنار عزیزان خود شاد باشی کسانیکه دوستشان داری وارزشش را دارند به یک همچین دور همی نیاز داشتیم البته دیشب هشتمین سالگرد ازدواج مان بود   وزندگی مشترک ما هشت ساله شد ودخترک ناز من هم هفت ساله

خدا سایه درد وغم وزخم چشم های حسود را از سر زندگی مان دور بدارد آمین

 

 

 



تاريخ : شنبه بیست و نهم شهریور 1393 | 11:5 | نویسنده : زن متاهل |
بچه ها من چند روزه با این بلاگفا مشکل دارم

اصلا صفحه مدیریت وبلاگ باز نمیشد ومن هر بار مستآصل  با لب های آویزان بر میگشتم

اگر یک روز برای همیشه این در برویم قفل بماند چیکار کنم؟ آیا این مشکل تنها برای من بود یا برای دیگر کاربران هم بود؟

من همیشه ازینکه یک روز همه نوشته هایم بپره وگم شه میترسم

آخه تجربه اش را دارم

راستی حالا که حرفش شد میشه کسی رهنمایی ام کنه؟

من یک وبلاگ قبلا ها داشتم که کسی برایم درستش کرده بود

بعد از مدت ها یک روز بلاگفا ارور داد که رمز وبلاگ را عوض کن و من هم نمیدانستم آن کسی که وبلاگ را درست کرده چی آدرس ایمیلی را وارد کرده بوده واصلا دیگه آن کس در دسترس نبود واین شد که برای همیشه آن وب متروکه باقی ماند ودرش برویم باز نشد

حالا کسی راهکار دیگه بلد است برای باز کردن آن دروازه بسته ؟ رهنمایی کنید ممنون میشم

پ:ن باز نیایید از من آدرس آن وبلاگ را بخواهید که برام مقدور نیست

پ:ن بزودی اگر باز بلاگفا دبه در نیاره کامنت های پر مهر قبلی را جواب میدهم

دوست تان دارم خیلی مهربانان...



تاريخ : دوشنبه هفدهم شهریور 1393 | 8:19 | نویسنده : زن متاهل |
.: Weblog Themes By VatanSkin :.